با یادِ خدا اُنس گیر

کمی با خودم فکر کنم و در خلوت بگویم که ای مخلوق خدا ..

با یادِ خدا اُنس گیر و یاد آور که تو از خدا روی گردانی و در همان لحظه، او روی به تو دارد و تو را به عفو خویش می خواند و با کَرَم خویش می پوشاند!، در حالی که تو از خدا بریده، به غیر او توجه داری! پس چه نیرومند و بزرگوار است خدا! و چه ناتوان و بی مقداری تو، که بر عصیان او جرأت داری، در حالی که تو را در پرتو خود قرار داده، و در سایه ی رحمت او آرمیده ای، نه بخشش خود را از تو گرفته، و نه پرده ی اسرار تو را دریده است، بلکه چشم بر هم زدنی، بی محبّت خدا زنده نبودی، در حالی که یا در نعمت های او غرق بودی، یا از گناهان تو پرده پوشی شد، و یا بلا و مصیبتی را از تو دور ساخته است. پس چه فکر می کنی اگر او را اطاعت کنی؟